เงากับเหงา

 

วันแห่งความรัก

 

                                                                วันแห่งรักกุมภาวาเลนไทน์

                            มีกุหลาบดอกไม้แทนของขวัญ

                            ช็อคโกแลตหอมหวานยื่นกำนัล

                                                                                     นิยามกันวันหนึ่งขอซึ้งใจ   ...

 

                                 วาเลนไทน์สำคัญหนึ่งวันนี้

     เพียงอยากบอกคนดีรู้บ้างไหม

     แม้วันนี้ก็ยังเหมือนวันทั่วไป                                     

    อย่างที่ใจเคยรู้สึกเสมอมา  ...

 

     อาจวันนี้ล้านคนบอกรักกัน

                                                     แต่รู้ไหมคือทุกวันฉันห่วงหา

                                                     ช็อคโกแลตหวานหอมหว่านล้อมมา

                                                     ไม่เทียบค่าทุกวันความห่วงใย  ...

 

                                                                                                            รู้เถอะนะคนดีวันนี้นั้น

                                                                               หรือพรุ่งนี้..กี่วัน..อย่าหวั่นไหว

                                                                               สำหรับฉัน..ทุกเวลา..เธอคือวาเลนไทน์

                                                                               คนที่ฉันรักมากมาย...ตลอดมา ...

 

 

สุขสันต์วันวาเลนไทน์ครับ ริสา  

..............................

 

 

 

เช้าอีกแล้วเหรอเนี่ย..แย่จัง!!  คำพูดคำนี้ เคยเป็นเหมือนคำฮิตติดปากสำหรับผม มานานแสนนาน

กี่เดือนกี่ปีมาแล้วนะ ที่แสงอาทิตย์ยามเช้า คือ ศัตรูตัวสำคัญ

เสียงนกร้อง เสียงไก่ขัน ฟังยังไงก็น่ารำคาญ ไปซะทุกที

แสงแดดของยามเช้า มีแต่จะแผดเผาน้ำเลี้ยงหัวใจให้ระเหยหายไปเรื่อยๆ

ทำไมผมเกลียดกลางวันงั้นน่ะเหรอ ก็มันเป็นช่วงเวลาที่น่าอึดอัดที่สุดน่ะสิ

การที่ต้องประคอง ความคิดและความรู้สึก ของตัวเองให้ผ่านพ้นในแต่ละวัน

แต่ละวันที่ไม่รู้ว่าสู้ไปเพื่ออะไร

แต่ละวันที่ไม่รู้ว่าอยู่ไปเพื่อใคร

แต่ละวันที่ไม่เข้าใจสักทีว่าเราเฝ้ารออะไรกันแน่

เห็นรึยังล่ะ ว่ากลางวัน มันน่าอึดอัดใจแค่ไหน?

......

แต่ถ้าคิดว่าผมชอบกลางคืนละก็...คุณกำลังเข้าใจผิดอย่างมหันต์แล้วหล่ะ

 ความเงียบเหงายามค่ำคืน ไม่เคยหยิบยื่นรอยยิ้มให้ใคร

สำหรับผม คำถามมากมายที่มักจะเกิดขึ้นเสมอ ในตอนกลางวัน

เหมือนเป็นระเบิดเวลา ซึ่งมักจะมาทำงานเอาในยามค่ำคืนเสมอ

การพยายามหาคำตอบในยามที่ ความเหงากำลังคืบคลานเข้าเกาะกุมหัวใจ

ดูเหมือนมันจะไม่ได้ให้ผลดีเสียเลยในเวลาอย่างนี้

แต่มันก็เป็นความจริง...

ความจริง ที่ว่า ผมต้องการใครสักคน ที่จะมาอยู่เคียงข้างกันตลอดเวลา

ใครสักคนที่จะมาเป็นแรงบันดาลใจให้ผมมีชีวิตอยู่ต่อไป

แต่ใครสักคนนั้น ไม่เคยมีตัวตนจริงๆ สักที

ใครคนนั้นที่ผมหลงรัก ไม่เคยบอกให้ผมรู้ว่าเค้าอยู่ที่ไหน

ความคิดถึงที่มีนั้น ไม่เคยจะได้ส่งมันออกไปหาเค้าคนนั้นเลยสักครั้ง

......

เวลาเดียว ที่เคยเป็นมิตรที่ดีสำหรับผม คือ เวลาที่นอนหลับ

ผมจะได้ถือโอกาสไม่รับไม่รู้ถึงความจริงที่เป็นเหมือนระเบิดเวลาลูกใหญ่

คอยสร้างความบอบช้ำให้กับจิตใจของผมเสมอมา

...... 

แต่ก็อย่างที่คุณได้อ่านมานั่นแหละ ... มันเคยเป็น

เพราะอะไรน่ะเหรอ?

เพราะตอนนี้ผมได้พบใครคนนั้นแล้วน่ะสิ

ใครคนนั้นทำให้ผมรู้สึกได้ว่าชีวิตไม่ได้ไร้ความหมายอีกต่อไป

ใครคนนั้น ทำให้ผมมีความสุขที่จะได้มีชีวิตอยู่เพื่อเค้า

ใครคนนั้น คือคนที่ผมพูดได้อย่างเต็มปากว่า...

"รัก"

ขอบคุณเธอคนนั้นที่ทำให้ทุกๆ เช้า มีแต่รอยยิ้มและความสุข

ขอบคุณเธอคนนั้นที่ทำให้ช่วงเวลาค่ำคืนกลายเป็นช่วงเวลาที่แสนประทับใจ

จนผมไม่อยากจะหลับตาลงแม้สักวินาทีเดียว

......

ขอบคุณนะ ริสา คนดีของผม

เพราะคุณ ความคิดถึงของผม...จึงหาทางไปได้ซะที

...

 

By คนดีของริสา

 

 

 

 

edit @ 15 Jan 2008 22:23:09 by ริสา

edit @ 15 Jan 2008 22:43:38 by ริสา

edit @ 15 Jan 2008 22:44:51 by ริสา

edit @ 15 Jan 2008 22:53:38 by ริสา